maandag 24 juli 2017
|     Rotterdam  

Geschiedenis Deel 15

Cupfighters (1993-1998)

Stadgenoot Excelsior speelde zijn thuiswedstrijd tegen Feyenoord in het seizoen 1993/94 in de Kuip, en zorgde bijna voor een sensatie. Pas in de verlenging bogen de Kralingers uiteindelijk het hoofd voor de grote broer; het werd uiteindelijk 2-3.

Dordrecht ’90 was daarna aan de Krommedijk een makkie voor Feyenoord, dat in de eerste helft scoorde via Kiprich en Fräser. De Wolf kon met rood vertrekken na een charge op ex-Feyenoorder Virgil Breetveld.

De kwartfinale tegen RKC was een stuk moeilijker. Bij rust stond Feyenoord met 2-1 achter, maar na 90 minuten was die stand omgedraaid naar 2-4 door twee goals van de gedreven Witschge en één van uitblinker Taument.

In de halve finale uit tegen NAC ontpopte de ploeg van Van Hanegem zich opnieuw als echte cupfighter. Met een geweldige Orlando Trustfull wist Feyenoord van het avondje NAC al snel een avondje Feyenoord te maken.

Na een kwartier zorgde Taument met een prima actie voor 0-1 en vlak voor rust schoot Arnold Scholten de bal prachtig in de kruising. Kort na rust liep Regi Blinker tegen een rode kaart op, maar kwam niet meer in de problemen.

Een kwartier voor tijd werd het zelfs 0-3, omdat Peter Bosz na een één-twee met Taument één van zijn zeldzame doelpunten maakte.

In de finale op hemelvaartsdag 12 mei 1994 was eerstedivisieclub NEC de tegenstander.

Na zeven minuten schoot Ruud Heus een strafschop onberispelijk in, nadat Gaston Taument in een duel met keeper Wilfried Brookhuis tegen de grond was gegaan. En net als tegen BVV Den Bosch leek Feyenoord angstig te worden van die voorsprong, terwijl NEC met verzorgd voetbal liet zien de eerste divisie ontgroeid te zijn. Echt grote kansen kregen de Nijmegenaren niet, maar Ed de Goey moest voortdurend alert blijven. Toch kwam Feyenoord tien minuten voor tijd op 2-0, nadat John van Loen een precieze voorzet van Regi Blinker vanuit stand fraai in de bovenhoek kopte. Het tegendoelpunt van NEC, in de laatste minuut door Bennie Dekker, was slechts voor de statistieken.

In de laatste wedstrijd voor de verbouwing van de ‘oude Kuip’ kon John de Wolf opnieuw aan een uitzinnig Legioen de beker tonen.

Van een huldiging op de Coolsingel werd dat keer, vooral uit angst voor ongeregeldheden, afgezien.

Loodzware tiende bekerwinst.

De weg naar de finale tegen Volendam in 1995 was geplaveid met een viertal zwaar bevochten uitoverwinningen tegen eredivisieclubs. Tegen FC Groningen ontsnapte Feyenoord aan een vroege uitschakeling. Binnen vijf minuten bracht Harris Huizingh Groningen uit een penalty op voorsprong en kort voor rust moest Henk Fräser met twee keer geel het veld af.

Na een uur spelen kwam Henke Larsson als invaller in het veld. Toen kwam de ommekeer. Larsson scoorde prachtig de gelijkmaker en legde vlak daarna de bal panklaar voor van Loen, zodat Feyenoord het Oosterpark winnend verliet.

Willem II was het volgende obstakel. In Tilburg bracht Trustfull Feyenoord uit een vrije trap op voorsprong, maar na rust maakte Louis Laros gelijk. Penalty’s moesten weer een de beslissing brengen en dit keer was niet Ed de Goey maar reserve doelman Rob van Dijk de held. Van Dijk stopte twee Tilburgse inzetten, terwijl alleen Witschge voor Feyenoord miste. John de Wolf benutte zijn strafschop. Het was de laatste bal die hij voor Feyenoord trapte. Weer was Feyenoord op het nippertje verder gekomen en weer met een man minder, want deze keer mocht Blinker met twee keer geel voortijdig gaan douchen.

In de kwartfinale moest Feyenoord op bezoek bij Ajax, dat dat seizoen onverslaanbaar leek. Voetballend kwam Feyenoord er inderdaad nauwelijks aan te pas, maar Ajax scoorde slechts één keer. Tien minuten voor tijd ging Peter Bosz na een duel met Danny Blind in het strafschopgebied onderuit en Ruud Heus benutte op zijn bekende wijze de toegekende penalty. Feyenoord rook plotseling zijn kans en benutte die in de verlenging, die volgens de suddendeath regel werd gespeeld. Peter Bosz knalde een bal ver naar voren. Blind en Frank de Boer liepen elkaar in de weg en daardoor kon Mike Obiku de bal oppikken. Mike passeerde Blind verrassend met een fraaie boogbal, kwam alleen voor van der Sar en scoorde koelbloedig met een droge schuiver. Uiteraard ging daarna het shirt uit en Obiku vierde voor het vak met Feyenoord-aanhangers een uitzinnig feestje.

In de halve finale tegen Heerenveen in het Abe Lenstra stadion was Feyenoord in de minderheid, maar Heerenveen stuitte keer op keer op uitblinker Ed de Goey.

Toen iedereen zich opmaakte voor een replay in Rotterdam trok Feyenoord de winst naar zich toe. Uit de enige Rotterdamse hoekschop kwam de bal drie minuten voor tijd via het hoofd van Van Gobbel voor de linkervoet van Blinker, die van dichtbij kon inschieten.

Zo bereikte Feyenoord de finale tegen Volendam, die met 2-1 gewonnen werd.

Sudden death op Kasteel.

In de jaargang 1995/96 was RBC de eerste tegenstander. De ploeg uit Roosendaal werd met 3-0 verslagen door een matig Feyenoord, waarin alleen Denis Klouiev opviel door een goal en twee assist. NAC was de volgende hindernis, die in de Kuip makkelijker werd genomen dan de 1-0 uitslag doet vermoeden.

Henk Vos scoorde al na vijf minuten, na een prachtige lange bal van Ronald Koeman, met een even prachtige uithaal in de bovenhoek.

Feyenoord speelde in de snerpende ijskou vooral in de eerste helft hartverwarmend goed, maar verprutste een serie kansen. In de kwartfinale ging eerst-divisie club MVV in Maastricht tot het uiterste en kwam door Hofman op 1-0, maar door goals van Henk Vos en Giovanni van Bronckhorst trok Feyenoord met 1-2 toch aan het langste eind.

Zo stond Feyenoord op Tweede Paasdag op Spangen tegen Sparta weer in de halve finale. Sparta was bezig aan een uitstekend seizoen en was lange tijd sterker dan Feyenoord.

Voor de zoveelste keer was het Ed de Goey die zijn ploeg in de race hield. In het laatste kwart van de wedstrijd nam Feyenoord het initiatief over, maar in de aanval kwam het stootkracht te kort. In de verlenging waren de beste kansen weer voor Sparta en in het begin van de tweede verlenging viel het verdiende suddendeath doelpunt, toen Dennis de Nooijer uit een pass van zijn broer Gerard ineens verwoestend uithaalde.

Cupfighter

Een finale plaats zat er in 1996 niet in, maar dat neemt niet weg dat Feyenoord sinds 1991 met vier overwinningen en twee halve-finale plaatsen een prachtige beker serie had neergezet.

Dat is een unieke prestatie in de geschiedenis van de KNVB-beker en in die van de club, zodat Feyenoord zich met recht een cupfighter mag noemen.

Indexpagina Geschiedenis | Deel 16 Eenzaam aan de Top (1998-1999


FR-Fanatic.nl © 2005 - 2016 All Rights Reserved | Dank aan: Feyenoord Headliner & Feyenoord Headlinez & Feyenoord Nieuwsbreak | Bronnen | Version 5.1